Danku, Missy K.

We zaten vorige week op een gezellig pleintje ergens in Antwerpen te eten en drinken, en zeiden tegen mekaar dat we zo jong waren toen we mekaar leerden kennen. En een beetje daarna verzuchtten we dat we allebei toch oud geworden zijn en waar is de tijd en al die dingen. Nostalgie, hoe ouder, hoe schoner dat wordt.

De tijd, dat was toen ik nog in het middelbaar zat en zij niet meer. Tien jaar voorbij, sinds die ene schone week, dat we op monitorcursus waren ergens in zo'n huis waar in elke kamer vijf stapelbedden staan en waar de keuken alleen beschikt over kookpotten waar ik zelf in pas.

Dat was toen we elke morgen met ne man of veertig enthousiast van ochtendgymnastiek deden door met slaapoogjes te staan springen in een wei en liedjes zongen over vogeltje vogeltje want meer tekst herinner ik me niet meer. Dat was toen de dag afgesloten werd in een donkere ruimte met wat kleine lichtjes en het vijfvoortwaalfje: een verhaaltje van Toon Tellegen. En waar mijn liefde voor Toon Tellegen, zijn schrijfsels, dat is, ongeziene proporties aannam en ik in een verzamelwoede van zijn werk terechtkwam, want hij doet het altijd opnieuw: de allerschoonste woorden op de allerschoonste manier naast mekaar zetten. Zijn enkels, ik zou willen dat ik tot daar reikte.

Dus wij, wij leerden mekaar daar kennen en ik geloof heilig dat het in sommige gevallen voorbestemd is dat ge mekaar tegenkomt. En dan weet ge nog niet waarom, maar dat komt altijd achteraf.

Want wat toen een klein detail was in onze conversaties, haar aanspreektitel voor mij, is nu een stukje van mijn leven: Missy N.
En het moet zijn dat die conversaties zo veelbetekenend geweest zijn, dat dat detail is blijven hangen.
Dus zeg en zei ik: danku, Missy K., voor alles en al de rest.

En om die woorden kracht bij te zetten, twee tshirtjes voor de twee kindjes die ze in die tien jaar rijker werd: een zoontje van 2,5 en een dochter van bijna 1 jaar.



In twee schone stofjes: de olifanten zijn u welbekend en van Znok en de appelbomen van Bora. Die laatste bereikten mij trouwens in hypersnel tempo dankzij de superservice van Bambiblauw. Het laatste van de rol, wat mij toch altijd enig overwinningsgevoel bezorgt.
Voor de roze boordjes aan dat laatste tshirtje mocht ik in de voorraad van Lila duiken, want roze zit precies niet echt in mijn stoffenvoorraad: merci!



Voorzien van waar het allemaal een beetje om draaide.



Terwijl ik eigenlijk bijna vergat dat ik ze bijhad, daar tijdens onze mini-reünie.

Er zijn mensen die ge tien jaar niet kunt zien, en dat het dan gewoon is zoals daarvoor, alleen zijt ge alletwee wat rijper en ouder en volwassener en al. De coolness daarvan, ze moeten daar nog een woord voor uitvinden.